Translate

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Peixoto, Jose Luis



Peixoto, Jose Luis

Ο Ζοζέ Λουίς Πεϊσότο γεννήθηκε το 1974 στην Πορτογαλία. Έχει αποφοιτήσει από το τμήμα Γλωσσών και Σύγχρονων Λογοτεχνιών (Αγγλικά και Γερμανικά) στο Νέο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας. Συνεργάζεται με διάφορα έντυπα στην Πορτογαλία και το εξωτερικό.
Το 2001, έλαβε το μεγάλο Λογοτεχνικό Βραβείο "Ζοζέ Σαραμάγκου" για το μυθιστόρημα "Nenhum Olhar" ("Κανένα Βλέμμα").
Θεατρικά του έργα παρουσιάζονται σε διάφορες σημαντικές ευρωπαϊκές σκηνές, ενώ τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες: Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Τουρκία, Φιλανδία, Ολλανδία, Ισπανία, Τσεχία, Κροατία, Λευκορωσία, Βραζιλία, Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ, Ουγγαρία, Ιαπωνία, Ισραήλ.
Το "Νεκροταφείο πιάνων" είναι το 6o του μυθιστόρημα, και το πρώτο που δημοσιεύεται στα ελληνικά.

O Pior Medo é o Medo de Nós PrópriosO medo é muitas vezes o muro que impede as pessoas de fazerem uma série de coisas. Claro que o medo também pode ser positivo, em certa medida ajuda a que se equilibrem alguns elementos e se tenham certas coisas em consideração, mas na maior parte dos casos é negativo, é algo que nos faz mal. (...) O pior medo é o medo de nós próprios e a pior opressão é a auto-opressão. Antes de se tentar lutar contra qualquer outra coisa, penso que é importante lutarmos contra ela e conquistarmos a liberdade de não termos medo de nós próprios. 

José Luís Peixoto, in 'Diário de Notícias (2003)' (
 Ο χειρότερος φόβος είναι ο φόβος του εαυτού μας και η χειρότερη καταπίεση είναι αυτο-καταπίεση).
Ανέφικτο είναι να μη ζήσουμe
Του Ζοζέ Λουίς Πεϊσότo
Αν θέλουν να σε πείσουν πως κάτι είναι ανέφικτο, πες τους πως ανέφικτο είναι να σωπάσεις, ανέφικτο είναι να μην έχεις φωνή. Έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε. Πιστεύουμε στη βεβαιότητα αυτή με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μας κι, ακόμη περισσότερο, με όλες τις δυνάμεις της θέλησής μας. Το ρήμα «Ζω» είναι τεράστιο, έχει όγκο. Πιστεύουμε σε όλο του το μέγεθος, δεν υπαναχωρούμε ούτε ένα βήμα από το δρόμο του και το δρόμο μας.
Ξέρουμε καλά πως είναι ανώφελο να μουρμουράμε στην οθόνη του δελτίου ειδήσεων. Το γυαλί δεν απαντά. Γι’ αυτό έχουμε άλλα σχέδια. Έχουμε φωνή, τόσες φωνές∙ έχουμε πρόσωπο, τόσα πρόσωπα∙ Οι δρόμοι θα μας υποδεχτούν, και θα ‘ναι μικροί για μας. Ξέρουμε να σχηματίζουμε παλίρροιες και ρεύματα. Ξέρουμε, επίσης, πως ποτέ τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Κάθε κατάκτηση κερδήθηκε χιλιοστό προς χιλιοστό. Προτού τη δούμε ζωντανή μπροστά μας, συγκεκριμένη και έμπρακτη, υπήρξε ανέφικτη, ζωή όμως θα πει να πιστεύουμε. Έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα. Αυτή η ζωή μας ανήκει.

Peixoto, Jose LuisΚι ύστερα, είναι υπέροχο να χαλάς τη γιορτή των ισχυρών. Έχει πλάκα, είναι υγιεινό και κάνει καλό στο δέρμα. Πάνω που αυτοί νόμιζαν πως μας έβαλαν στη θέση μας, πως όλα έχουν αποφασιστεί, πως μας εξαγόρασαν με καλοπιάσματα και αυτοκολλητάκια, τους δείχνουμε πως ξέρουμε να φωνάζουμε. Τους ντροπιάζουμε όπως τα πεντάχρονα παιδιά ντροπιάζουν τους γονείς τους στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Με τη μεγάλη διαφορά πως δεν είμαστε πεντάχρονα παιδιά και με την τεράστια διαφορά ότι αυτοί δεν είναι γονείς μας, γιατί οι γονείς μας, πριν από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, ξεφορτώθηκαν τους δικούς τους γονείς. Ή, τουλάχιστον, το προσπάθησαν.

Το μόνο ανέφικτο είναι να νομίσουμε πως δεν είμαστε ικανοί να χτίσουμε. Έχουμε χέρια κι αμέτρητες δεξιότητες για να κάνουμε κάτι με τα χέρια μας. Οτιδήποτε εκτός από να τ’ αφήσουμε να κρεμάσουν, να τα κρύψουμε στις τσέπες, ή να τ’ απλώσουμε για ελεημοσύνη. Γι’ αυτό, δε θα ζητήσουμε, θα απαιτήσουμε. Θα επαναλάβουμε όσες φορές χρειαστεί: έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε. Ποτέ δεν αμφιβάλλαμε πως είμαστε πολύ μεγαλύτεροι από το βιογραφικό μας σημείωμα, πως ο χρόνος μας δεν είναι σύμβαση ορισμένης προθεσμίας, πως δεν υπάρχουν μπλοκάκια αποδείξεων ικανά να λογαριάσουν αυτό που αξίζουμε.
Ζωή, αν μας ακούς, να ξέρεις πως βαδίζουμε προς το μέρος σου. Η ελευθερία μας μεγαλώνει όσο πιστεύουμε, κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί της -κι εσύ, ζωή, μεγαλώνεις επίσης. Αν θελήσουν να σε πείσουν, ζωή, πως είναι ανέφικτο, να τους πεις πως ερχόμαστε να σε σώσουμε, πως θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί και πες τους πως ανέφικτο είναι να σε αρνούνται, να σε καμουφλάρουν με αριθμούς, πες τους πως ανέφικτο είναι να μην έχεις φωνή.
Το κείμενο γράφτηκε προς συμπαράσταση στις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς 2011 στη Λισαβόνα- MayDay Lisboa.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...