Translate

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Κατερίνα Γώγου-Με λένε Οδύσσεια


Η ζωή μας είναι σουγιάδες

Σε βρώμικά αδιέξοδα

Σάπια δόντια, ξεθωριασμένα

 συνθήματα…


Πάνω – κάτω. Πάνω – κάτω, η

 Πατησίων.

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή

Ξευτίλα - μοναξιά - απελπισία


Κι ανάποδα 

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας

Και καπνίζουμε….

Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά…Κατερίνα

 Γώγου. ''Τρία κλικ αριστερά.''


"Ιδιώνυμο" - Κατερίνα Γώγου (1980)


Κανείς δεν θα γλυτώσει

Κι αυτό το μακέλεμα δε θα' χει ούτε μισό

 μισοσβυσμένο Όχι.


Θα βουλιάζουμε - βουλιάζουμε -

κατακόρυφα με 300 και βάλε

σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος

με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι

απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί

 πατέρων


γλείφοντας

υπογράφοντας

ικετεύοντας

και ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ

 ΝΑΙ ΝΑΙ


Πώς με κοιτάζει έτσι-Κατερίνα Γώγου(Από την ποιητική συλλογή "Απόντες" (1986)


Πώς με κοιτάζει έτσι αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί
πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...
Πώς θροΐζει μέσα μου αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό
πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...
Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο
κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά
δείχνει παντού και πουθενά
τι θέλει το φεγγάρι...
Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα
κάνει τόση αντήχηση μέσα μου μού διογκώνει το Εγώ μου...
Ποιανής σελήνης έκλειψη ποιου φεγγαριού η χάση
μαζί σηκώνει μέσα μου άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...
πώς με κοιτ...
Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...


Είμαι βροχή είμαι απάντηση είμαι απόδειξη θέλω όλα
τα θέλω όλα πίσω
δεν πιάνομαι αόρατος κλοιός με προστατεύει
είμαι χρυσόσκονη είμαι τα χρώματα είμαι γλαράκι του Μισισιπή
είμαι τα νέγρικα τα μπλουζ είμαι η Νέα Ορλεάνη
είμαι αγόρι πολεμιστής γυναίκα είμαι γυναίκα και παιδί
είμαι αέρας ανασφαλής στη νέκρα της γης
είμαι εγώ τα ποιήματα βαθιά κάτω απ’τη γη που κουνιέται.
Μπορώ. Μπορώ. Γράφω ξανά.
Δε θα ακρωτηριαστώ
τα δάχτυλα μου πήρανε της κάθαρσης τη φωτιά.
Περπατώ. Μ’ ένα παλιοπαντέλονο.
Με τις αισθήσεις μου αναμμένες.
Είμαι θέλω μπορώ
Γιατί μπορώ μπορώ μπορώ
επαναληπτικά ν΄αγαπάω..



Περπατώ

Περπατώ


Περπατώ


Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό


 μου
Περπατώ επαναληπτικά. Επαναληπτικά

 περπατάω.
Περπατώ με τα χέρια στη βροχή

πάνω σ’ένα μεταξένιο σκοινί -λώρο ομφάλιο


που ενώνει τον ουρανό με τη γη τα πάνω με τα


 κάτω.
Προχωρώ

με βραχυκλωμένους προβολείς


χωρίς δίχτυ ασφαλείας απο κάτω.
Περπατάω παράλογη σ’αντιστραμμένη λογική

δίκαιη μόνο κι αποφασιστική


να κάνω πράξη όλα όσα έχω σκεφτεί


να κάνω πράξη όσα έχω γράψει


Τραβάω το σκοινί ακόμα πιο κει


προχωρώ ένα βήμα πιο πέρα.
Το κεφάλι μου πλησιάζουνε άγνωστοι μυστήριοι

 πλανήτες.


Γλάροι και καταδιωκτικά αστρικά


μ’ακολουθούν σαν υπέρηχο πλοίο.
Βρέχει κάτω στις γειτονιές της γης…
Περπατώ χριστιανή στους αντίχριστους

μαύρη κι άθεη στων Κου-Κλουξ-Κλαν το γκέτο


Είμαι βαθιά λυπημένη. Μια λύπη που δεν έχει


 όνομα.


Μια λύπη που δεν έχει ξανά ποτέ γραφτεί.


Ο σκορπιός όταν κυκλώνεται


καρφώνει την ουρά με τη δαγκάνα του απάνω 


του.

Την καρφώνει στο σώμα.(Κατερίνα Γώγου-''Το


 ξύλινο παλτό'' 1982


“Κοιτώντας τα πόδια μου

που βγάζουνε ρίζες

ξέρεις, πως πιο πολύ από όλα ,τα δέντρα

 σιχαίνομαι

γιατί είναι ακίνητα”


Τι θα γινόμουν άραγε, θεέ μου

αν δε μου ‘χες δώσει δώρο θυσίας

την ποίηση;

Από που, πως νεκρή ζωντανή, εδώ θα

 κρατιόμουν;


“Σε λίγο αν κοιτάξεις λυπημένος το βράδυ


στον ουρανό ψηλά


θα ‘μαι ένα χαζό παιδικό άστρο που όλο θα


 πέφτω.


Ίσως κάνω λάθος που θέλω να γράψω για να


 κρατηθώ.”

Κατερίνα Γώγου - ''Απόντες'' 1986



(Η Κατερίνα Γώγου σε παιδική ηλικία)


Εγώ! Στον φόβο μπαίνω μέσα


Όταν φοβάσαι, δε κρύβεσαι...

ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Τρίτη μέρα.


Ξημέρωμα της ποιας μέρας;...Χαράζει η ώρα...

Βραδιάζει ο κόσμος.


Ουρανός και θάλασσα ένα.


Χωρίς διαζευκτικό ή...


Όπως θάνατος-ζωή-νύχτα-μέρα-χάος-αρμονία.

Τώρα;...



Εγώ, Οδυσσέα τον ουρανό τον είδα
απ' την κορυφή της Γκιώνας, απ' τα ψηλἀ  αετώματα
κι από τα δημόσια ουρητήρια της πλατείας  Ομονοίας.
Αυτό δε λέει πως δε σ' αγαπώ. Πως δεν  είμαι χτυπημένη.


Με λένε

Το όνομά μου βγαίνει από το όνομα


του μεγαλύτερου κινδυνευτή


της πατρίδας μου,

Με λένε Οδύσσεια.


Ω, πόσο αγαπώ τη γη, το νερό, τον αέρα,

 τη φωτιά...


Και τι ανέντιμη.


Τόσες φορές που μ' έχει σώσει το νερό


πνιγμό απ' το νερό φοβάμαι.


Και να με λένε Οδύσσεια.


Καταμεσής της θάλασσας χωρίς σκαρί


χωρίς συντρόφους και πανιά


στ' απόκρημνα νερά


χωρίς για μένα γυρισμό


μόνο να ταξιδεύω.



Δέντρο ήμουνα κι έσπασα

Μου σπάσαν όλα τα κλαδιά

γιατί εκεί τρέχανε τα ξεστρατισμένα παιδιά

να παίξουνε τους κρεμασμένους

''Μπορεί δίκαια''…

Προκάλεσα με πάθος τη ζωή.

Ασέβησα δυο φορές γιατί τους ήξερα τους

 Νόμους.

Άσκησα την όραση για μακριά

Κι έχασα τα κοντινά μου”

Εσύ

Εσένα που αγάπησα.

Κοίτα άμα πιείς κι όπως πάντα μεθύσεις

μη πεις ποτέ πως μ’ αγάπησες

Δε θα άφηνες να γίνω πλατανόφυλλο

σε ξεροπόταμους να πλέω…

Κατερίνα Γώγου - ''Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών'' 1988 



''Νόστος''-1990-Κατερίνα Γώγου 

Το βασίλειό μου/ πέρα από τις αφετηρίες όλων των ανέμων/ είναι ορατό/ από την άλλη μεριά των γαλανών βουνοκορφών./

Με χωρίζει απ' τους δικούς μου/ ένας κακόγουστος με ψεύτικη ημερομηνία θανάτου/ μαρμάρινος σταυρός/ εκείνου νομίζω που ονομάσανε πατέρα μου./ Είναι μακρύς ο δρόμος/ κι έγω έρχομαι από πολύ μακριά με σκόνη./

Το άλογό μου/ τηρώντας τους νόμους της φυλής/ με το σπαθί βουτηγμένο στον ήλιο/ το έσφαξα./ Με σύρανε ΕΔΩ./ Είμαι ακόμα ΕΔΩ./ Στο βασίλειο της χειρότερης ταπείνωσης./ Στο κράτος της Ανάγκης.
Όποιος δεν έχει τίποτα

μονάχα αυτός ξέρει το 

τίποτα

Καμιά κουβέντα από κανέναν άλλο.


«…τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε…»


 (Κατερίνα Γώγου)


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...