Translate

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Χέρια -Αργύρης Χιόνης


Χέρια

Οι άνθρωποι το πιο συχνά

δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους.


Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους.


Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις 


άνευρες.

Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες 


τους

και τα ξεχνούνε.


Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν 

αχάιδευτα.

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.


Αργύρης Χιόνης από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983



Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Ερωτας είμαι-Αντρέας Τσιάκος




Ανδρέας Τσιάκος : θα της πω για τα όνειρα 

που μεγαλώνουν και φωτίζουν το ταβάνι 

μου




Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, συστήνεται σαν 

πόνος και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο 

του εγκεφάλου μου, –σκόνη είναι 

παγιδευμένη στη γωνία, κύκνος και 

θάνατος αργός, έχει τη γεύση κάποιου 

γλυκού, μη με ρωτάς τι γλυκό, έχω ξεχάσει 

αυτή την αίσθηση, λειτουργώ μόνο με το 

συναίσθημα–, αφήνει προκαταβολή δυο 

νοίκια μπροστά, δεν έχει οικογένεια μόνο 

μια τσάντα αλλαξιές για τα 

σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα 

πενθεί νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά 

στα χέρια του ρίζες, μια γλάστρα πλαστική 

και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, δεν 

μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του 

δίνω τα κλειδιά, τον ξανακοιτώ, κάποιον 

μου θυμίζει, δεν βαριέσαι λέω, λάθος θα 

κάνω, αποκλείεται να ’ναι αυτός που 

πιστεύω, παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, 

ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο 

τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι

 έμοιαζε, σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι 


αυτός που τραγουδά, αλλά πάλι το 

τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος , ένα

 μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του 


χρόνου, το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, 

στην έσχατη περίπτωση σε συμφιλιώνει με

 τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει να 


γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί 

ντρέπεται, αλλά θα τρελαθώ, πόνος και να

 ντρέπεται δεν υπάρχει, κάνω μια κίνηση 


να του μιλήσω, γυρίζει σαν να κατάλαβε τι 

σκεφτόμουνα και μου λέει:Ο ΕΡΩΤΑΣ
ΕΙΜΑΙ (Ανδρέας Τσιάκος)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Ενας Λύκος αισθηματίας

Διψάω για αγάπη,πεινάω για αγάπη,πονάω για αγάπη,ουρλιάζω για αγάπη,πεθαίνω για αγάπη.
Αλλα είμαι λύκος ,ο κακός λύκος και δε γίνεται.
Δεν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω.
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα ,θα πέσουν  να με κατασπαράξουν .(Αργύρης Χιόνης).


Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ



[...] Αἰσθάνομαι μόνος
ἀφοῦ δὲν ἔχει δεύτερη ζωὴ ν᾿ ἀλλάξουμε
καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.
Σύντροφε οὐρανὲ
ἄλλοτε ἡ ἐλπίδα φεγγοβολοῦσε στὰ χέρια
κοιτάζω τὸ σῶμα βρίσκω τ᾿ ὄνειρο
πάει κ᾿ ἡ ἀγάπη
χάνεται
σὰν τὸ νερὸ στὴν πέτρα.
Τί εἶναι πιὰ ἕνα δέντρο τί εἶναι τ᾿ ἀσημένια φύλλα;
Μέσ᾿ στὴν ὁρμὴ τῆς ἐρημιᾶς γινόμαστε διάφανοι.(Νίκος Καρούζος)

Εδώ το φως είναι σκληρό

σε δυσκολεύει να το δέσεις μαζί με τις κουρτίνες στην άκρη του

παράθυρου

και στο περβάζι ένα λουλούδι

σαν ηλιοτρόπιο γυρίζει στην περσινή Πρωτομαγιά.



Σαν παίρνει να βραδιάζει

στέκεσαι εκεί μετρώντας τα καράβια φορτωμένα κόκκαλα

τον μεταβολισμό της νεκρής ζώνης που φωσφορίζει τη βροχή

σαν ξεχασμένο φίλντισι.


Διστάζεις να κοιτάξεις κατάματα το δρόμο.

Η φωνή μας δεν είναι μήτε μια σταγόνα

μια σταγόνα που θα ανέβαζε το κύμα

να σκεπάσει ένα χαλίκι.


Ένα δρεπάνι φεγγαριού θερίζει φανοστάτες.


Περιμένουμε κάποιον

να μας μάθει πως σφυράνε οι καλαμιές στα δάκτυλα του ανέμου

πως γίνεται ξανά η μέρα μέρα και το αστέρι αστέρι.


Περιμένουμε το φως να μπει απ` το παράθυρο

ίδιο φίλι γυναίκας μέσα απ` το σκισμένο πουκάμισο.(Αρης Αλεξάνδρου)
  
Γ. Σεφέρης στο ποίημά του «Τελευταίος σταθμός»:
 «Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν.
Τ’ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις
όπως το φέρνει ο κόπος της τελειωμένης μέρας
και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες,
πιο καθαρά μπορείς να το διαβάσεις.
Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω
λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη….
Σιωπές αγαπημένες της σελήνης…»
 
 «Ω καρδιά μου- τρομαχτικότερη ΣΕΛΗΝΗ», (Ν. Καρούζος)…






http://4.bp.blogspot.com/-Xa2mVmS6s5Q/TpILhnyN7WI/AAAAAAAAAMg/A4r6L4LOChg/s400/332410_10150323213875819_730375818_8393647_242920836_o.jpg
Βλέπω ένα γούβωμα βαθύ.
Ποιό χέρι αρπακτικό
μπήκε πήρε πολύ έφυγε
και δεν πρόφτασα;
Άραγε σε ποιό όνειρο ανέθεσα
του όλου τη φύλαξη
και το πήρε ο ύπνος;
Ακούω το νυχτολούλουδο
σαν κούκος ρολογιού
πετάγεται έξω απ΄το άρωμά του
φωνάζοντας
νύχτωσε βγες να δεις
και είδα να χαράζεται ψηλά
ένα μισό και ούτε φεγγάρι
σα μαχαιριά σε υπερφυσικό θεού σαγόνι
ή μάλλον σαν φιλιού το κάτω χείλος
και το επάνω να φιλάει το σκοτάδι
-ποιός και σε ποιόν μισοείπε:
αν είναι αργά κοιμήσου στο κρεβάτι μου εσύ
κι εγώ στον καναπέ.
Αχ,υπομνηστικό φεγγάρι
στέκεις εκεί πάνω σα μισή ωραιότητα
και σαν ολόκληρη ευκαιρία
κοιτάζοντάς σε να μετρώ
πόσα μισά δεν πρόλαβα ν΄αφήσω.(Κική Δημουλά)

Moon, Night, Nocturne, reflections
Το Ποτάμι
Στέκει το φεγγάρι και κοιτάει
το ποτάμι, που πηγαίνει μοναχό,

κάποιος στο χορτάρι τραγουδάει
κρεμασμένος απ' τον ουρανό.
Και η νύχτα κάθε τόσο σταματάει
από άξαφνο του ποταμού λυγμό,
χαμηλώνει το φεγγάρι και ρωτάει
τι έχει και στενάζει το νερό.
Και πηγαίνει, όλο πάει το ποτάμι,
στ' ανοιχτού πελάγου το χαμό,
κάποιος μες στη νύχτα τραγουδάει,
για αγάπη και για χωρισμό.(Χρίστος Λάσκαρης)


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας’-Κώστας Αξελός

''O άναξ ου το μαντείο έστι το εν Δελφοίς''

«O άναξ ου το μαντείο έστι το εν Δελφοίς», στον ομφαλό της Γης, δεν ερωτήθηκε για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας, δεν εξορκίστηκε αλλά ρωτήθηκε. Η απάντησή του θα ανοίξει ορίζοντες ή θα κλείσει μιαν εποχή; Kαι θα γίνει εισακουστή;» αναρωτιέται ο Κώστα Αξελός για τη μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας.

Η απάντηση στη ‘’Μοίρα της σύγχρονης 


Ελλάδος’’ είναι σχεδόν απογοητευτική. ‘’Καθώς 

λείπουν οι ρίζες του δέντρου είναι προφανές 

ότι δεν υπάρχουν ούτε ο κορμός της γνώσης, 

ούτε οι κλάδοι των επιστημών. Οι Νεοέλληνες

 δεν κατασκευάζουν τον κόσμο ούτε καν την 

ίδια τη χώρα τους.

 Δεν ξέρουν να φτιάχνουν’’. 

Σήμερα αισθανόμαστε πολλές φορές ότι 

καταστρέφουμε, ωστόσο εμείς οι Νεοέλληνες 

δεν δημιουργήσαμε ποτέ τίποτε για να 

καταστρέψουμε. Τους δε ναούς των προγόνων 

μας τους καταστρέψαμε πριν από πολλά 

χρόνια. Αναζητώντας μια διέξοδο στρέφουμε το

 βλέμμα μας στην απέραντη θάλασσα, στην 

ανείπωτη ομορφιά αυτού του τόπου. Και η 

θάλασσα γίνεται μια ταραγμένη θάλασσα. 

‘’Και βλέπουμε να αναδύεται η πολιτική 

ασυνειδησία. Η πολιτική προέρχεται από την 

πόλιν (άστυ) και η σύγχρονη Ελλάδα τείνει, 

από τότε που συγκροτήθηκε να πραγματώσει 

το παράδοξο μιας πολιτικής πραγμάτωσης που

 δεν έχει κέντρα πραγμάτωσης.’

O Αξελός 

αποδίδει μέρος της έλλειψης νεοελληνικής 

αυτοσυνείδησης στον ελληνοκεντρισμό. Η 

Ελλάδα θέλει να είναι το κέντρο. Αλλά ποιανού

 πράγματος. Αφού δεν είναι πλέον κέντρο 

πολιτισμού, διαφωτισμού, πώς αποτελεί 

κέντρο. Τουριστικό κέντρο; Αυτό δεν ήταν ποτέ

 το όνειρο της Ελλάδας. 

http://4.bp.blogspot.com/_RRrNCEAir8A/TLJSX_1OYCI/AAAAAAAAA7Q/AK5ufijUnZA/s1600/Pythia+at+Delphi.jpg

====Ποια είναι η μοίρα της σύγχρονης 


Ελλάδας και γιατί ένα δοκίμιο του 1954 είναι 

τόσο τραγικά επίκαιρο;==== 

Είναι το έτος 1954, και ο Έλληνας φιλόσοφος 


έχει μόλις συμπληρώσει τα 30 του χρόνια. Δεν 

μπορεί ακόμη να επιστρέψει στην Ελλάδα, 

εργάζεται στο CNRS στο Παρίσι, (Εθνικό 

Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών) και ετοιμάζει

 τις δύο διδακτορικές του διατριβές. Το δοκίμιο 

του «La destin de la Grece moderne» 

δημοσιεύεται στο γαλλικό περιοδικό Esprit. 

«Moderne», σύγχρονη, ή νεωτερική Ελλάδα. Η 

Ελλάδα του εχθές και του σήμερα. Ποια είναι η

 μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας και γιατί ένα 

δοκίμιο του 1954 είναι τόσο τραγικά επίκαιρο; 

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/layout/images/02/zoom/332.jpg

Ο Αξελός παρατηρεί την Ελλάδα του 1954 και 


βγάζει τα συμπεράσματά του. Προσπαθεί να 

σκιαγραφήσει τον Νεοέλληνα, να τον 

χαρακτηρίσει, να τον κατηγοριοποιήσει. Μέσα 

από τις παρατηρήσεις του προσπαθεί να 

μαντέψει το μέλλον του έθνους. Ένα μέλλον 

που ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει. Τα 

ερωτήματα που θέτει στο δοκίμιό του 

εξακολουθούν να μας απασχολούν σήμερα. Η 

Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας θα μπορούσε 

να είχε γραφτεί εχθές. Και μένει να 

αναρωτηθούμε τι έκανε ο Νεοέλληνας τα 56 

αυτά χρόνια. Κατάφερε να βρει τον δρόμο του;

 Να χτίσει το Ελληνικό Έθνος; Να πλάσει την 

αυτοσυνείδηση του; 

…Η σημερινή μικρή μας Ελλάδα η οποία 


‘’κρύβεται φοβισμένη πίσω από τα βράχια των 

ακτών της: φοβάται τα μάκρη και τα ύψη’’, 

αντιμετωπίζει την πολιτική ως μοίρα…………..

…..φράση από το προφητικό δοκίμιο του 


Κώστα Αξελού. 

 ''Ο Έλληνας έφηβος έχει έναν 

κλέφτη, έναν πολεμιστή, ή έναν φιλήσυχο 

χωρικό. Κι όταν αληθινά ανοίγει τα μάτια του, 

βλέπει και το χωρικό και το ναυτικό και το 

στρατιώτη και τον άνθρωπο του λαού και τον 

πολιτικό και τον αστό αλλά δεν βλέπει καθόλου

 μορφές''. 

Κώστας Αξελός

''Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.''

http://www.zeronews.gr/images/portal/provlimatismos/akselos.jpg
Ο βίος του σε 283 λέξεις
> Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Από αστική οικογένεια, διδάχτηκε από παιδί γαλλικά και γερμανικά. H εφηβεία του φωτίστηκε από τα κείμενα των Ηράκλειτου, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Εμπεδοκλή, Μαρξ, Νίτσε, Ντοστογιέφσκι και ποιητών όπως ο Ρεμπώ, ο Ρίλκε.
> Στα δεκαεπτάμισι χρόνια του εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και, παρά τις διαφωνίες του, πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, υποστηρίζοντας ότι «ο πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε». Το 1944, στα Δεκεμβριανά, έζησε εικονική εκτέλεση στα κρατητήρια της Ασφάλειας, φυλακίστηκε σε στρατόπεδο και τελικά απέδρασε. 
Οπως ήταν φυσικό, η σχέση του με το δογματικό ΚΚΕ δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί και το 1946 εγκατέλειψε τις γραμμές του.
> Τέλη του 1945, με τη βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ -διευθυντή τότε του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα- επιβιβαζόταν στο θρυλικό πλέον πλοίο «Ματαρόα» μαζί με τον Κ. Καστοριάδη, τον Κ. Παπαϊωάννου, τον Κ. Βυζάντιο, τη Μ. Κρανάκη, τον Κ. Κουλεντιανό, τον Ν. Σβορώνο και άλλους, με προορισμό το Παρίσι. Λίγο διάστημα μετά την αναχώρησή του, καταδικαζόταν ερήμην σε θάνατο.
>
 Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόννη, όπου και δίδαξε (1962-1973). Αρχισυντάκτης του πρωτοποριακού τότε περιοδικού Arguments (Επιχειρήματα) από το 1956 ώς το 1962, ίδρυσε και διηύθυνε την ομώνυμη φιλοσοφική σειρά στις Editions de Minuit, στην οποία εκδόθηκαν επίσης και τα περισσότερα από τα βιβλία του.
> Πασίγνωστη η διένεξή του με τον Σαρτρ, τον οποίο εγκαλούσε για μη πρωτότυπη σκέψη και έκθεση παλαιότερων φιλοσοφικών ιδεών.
Ο Σαρτρ τον κατηγορούσε επειδή είχε εγκαταλείψει τον κομμουνισμό.
> Εχει εκδώσει είκοσι τέσσερα βιβλία και πλήθος κειμένων (γαλλικά, ελληνικά και γερμανικά), που μεταφράστηκαν σε δεκαέξι γλώσσες.
Πηγή: Περιοδικό «Κ»

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Peixoto, Jose Luis



Peixoto, Jose Luis

Ο Ζοζέ Λουίς Πεϊσότο γεννήθηκε το 1974 στην Πορτογαλία. Έχει αποφοιτήσει από το τμήμα Γλωσσών και Σύγχρονων Λογοτεχνιών (Αγγλικά και Γερμανικά) στο Νέο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας. Συνεργάζεται με διάφορα έντυπα στην Πορτογαλία και το εξωτερικό.
Το 2001, έλαβε το μεγάλο Λογοτεχνικό Βραβείο "Ζοζέ Σαραμάγκου" για το μυθιστόρημα "Nenhum Olhar" ("Κανένα Βλέμμα").
Θεατρικά του έργα παρουσιάζονται σε διάφορες σημαντικές ευρωπαϊκές σκηνές, ενώ τα μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες: Γαλλία, Ιταλία, Βουλγαρία, Τουρκία, Φιλανδία, Ολλανδία, Ισπανία, Τσεχία, Κροατία, Λευκορωσία, Βραζιλία, Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ, Ουγγαρία, Ιαπωνία, Ισραήλ.
Το "Νεκροταφείο πιάνων" είναι το 6o του μυθιστόρημα, και το πρώτο που δημοσιεύεται στα ελληνικά.

O Pior Medo é o Medo de Nós PrópriosO medo é muitas vezes o muro que impede as pessoas de fazerem uma série de coisas. Claro que o medo também pode ser positivo, em certa medida ajuda a que se equilibrem alguns elementos e se tenham certas coisas em consideração, mas na maior parte dos casos é negativo, é algo que nos faz mal. (...) O pior medo é o medo de nós próprios e a pior opressão é a auto-opressão. Antes de se tentar lutar contra qualquer outra coisa, penso que é importante lutarmos contra ela e conquistarmos a liberdade de não termos medo de nós próprios. 

José Luís Peixoto, in 'Diário de Notícias (2003)' (
 Ο χειρότερος φόβος είναι ο φόβος του εαυτού μας και η χειρότερη καταπίεση είναι αυτο-καταπίεση).
Ανέφικτο είναι να μη ζήσουμe
Του Ζοζέ Λουίς Πεϊσότo
Αν θέλουν να σε πείσουν πως κάτι είναι ανέφικτο, πες τους πως ανέφικτο είναι να σωπάσεις, ανέφικτο είναι να μην έχεις φωνή. Έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε. Πιστεύουμε στη βεβαιότητα αυτή με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μας κι, ακόμη περισσότερο, με όλες τις δυνάμεις της θέλησής μας. Το ρήμα «Ζω» είναι τεράστιο, έχει όγκο. Πιστεύουμε σε όλο του το μέγεθος, δεν υπαναχωρούμε ούτε ένα βήμα από το δρόμο του και το δρόμο μας.
Ξέρουμε καλά πως είναι ανώφελο να μουρμουράμε στην οθόνη του δελτίου ειδήσεων. Το γυαλί δεν απαντά. Γι’ αυτό έχουμε άλλα σχέδια. Έχουμε φωνή, τόσες φωνές∙ έχουμε πρόσωπο, τόσα πρόσωπα∙ Οι δρόμοι θα μας υποδεχτούν, και θα ‘ναι μικροί για μας. Ξέρουμε να σχηματίζουμε παλίρροιες και ρεύματα. Ξέρουμε, επίσης, πως ποτέ τίποτα δεν μας χαρίστηκε. Κάθε κατάκτηση κερδήθηκε χιλιοστό προς χιλιοστό. Προτού τη δούμε ζωντανή μπροστά μας, συγκεκριμένη και έμπρακτη, υπήρξε ανέφικτη, ζωή όμως θα πει να πιστεύουμε. Έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα. Αυτή η ζωή μας ανήκει.

Peixoto, Jose LuisΚι ύστερα, είναι υπέροχο να χαλάς τη γιορτή των ισχυρών. Έχει πλάκα, είναι υγιεινό και κάνει καλό στο δέρμα. Πάνω που αυτοί νόμιζαν πως μας έβαλαν στη θέση μας, πως όλα έχουν αποφασιστεί, πως μας εξαγόρασαν με καλοπιάσματα και αυτοκολλητάκια, τους δείχνουμε πως ξέρουμε να φωνάζουμε. Τους ντροπιάζουμε όπως τα πεντάχρονα παιδιά ντροπιάζουν τους γονείς τους στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Με τη μεγάλη διαφορά πως δεν είμαστε πεντάχρονα παιδιά και με την τεράστια διαφορά ότι αυτοί δεν είναι γονείς μας, γιατί οι γονείς μας, πριν από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, ξεφορτώθηκαν τους δικούς τους γονείς. Ή, τουλάχιστον, το προσπάθησαν.

Το μόνο ανέφικτο είναι να νομίσουμε πως δεν είμαστε ικανοί να χτίσουμε. Έχουμε χέρια κι αμέτρητες δεξιότητες για να κάνουμε κάτι με τα χέρια μας. Οτιδήποτε εκτός από να τ’ αφήσουμε να κρεμάσουν, να τα κρύψουμε στις τσέπες, ή να τ’ απλώσουμε για ελεημοσύνη. Γι’ αυτό, δε θα ζητήσουμε, θα απαιτήσουμε. Θα επαναλάβουμε όσες φορές χρειαστεί: έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε. Ποτέ δεν αμφιβάλλαμε πως είμαστε πολύ μεγαλύτεροι από το βιογραφικό μας σημείωμα, πως ο χρόνος μας δεν είναι σύμβαση ορισμένης προθεσμίας, πως δεν υπάρχουν μπλοκάκια αποδείξεων ικανά να λογαριάσουν αυτό που αξίζουμε.
Ζωή, αν μας ακούς, να ξέρεις πως βαδίζουμε προς το μέρος σου. Η ελευθερία μας μεγαλώνει όσο πιστεύουμε, κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί της -κι εσύ, ζωή, μεγαλώνεις επίσης. Αν θελήσουν να σε πείσουν, ζωή, πως είναι ανέφικτο, να τους πεις πως ερχόμαστε να σε σώσουμε, πως θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί και πες τους πως ανέφικτο είναι να σε αρνούνται, να σε καμουφλάρουν με αριθμούς, πες τους πως ανέφικτο είναι να μην έχεις φωνή.
Το κείμενο γράφτηκε προς συμπαράσταση στις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς 2011 στη Λισαβόνα- MayDay Lisboa.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...