Translate

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Ψάχνω μες τα ερείπια για ΦΩΣ-Mahmoud Darwish

Mahmoud Darwish
Λοιπόν
γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας:
Εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους
κανέναν δεν κλέβω μα αν πεινάσω
τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.

«Φυλάξου απ' την πείνα μου
                                                      Φυλάξου απ' την οργή μου..>>
<<Ψάχνω μες τα ερείπια για ΦΩΣ-Και νέα τραγούδια..ΑΧ ΑΓΑΠΗ!>>
<<Έμαθα όλες τις λέξεις και τις έσπασα
για να φτιάξω μόνο μία ΠΑΤΡΙΔΑ >>


ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
«Οταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους. Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα. / Οταν τ' αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν έχουν πού να πλαγιάσουν. / Οταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν / Και καθώς τους σκέφτεσαι / στον εαυτό σου γύρισε και πες: / Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».
Ονειρεύτηκα πολλά,
πολλά ονειρεύτηκα 
γι’ αυτό συγχώρεσέ με.(Παραθέματα ποιητικού λόγου -Mahmoud Darwish-Ο Μαχμούτ Νταρουίς (1942-2008), ο θεωρούμενος ως εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους άραβες ποιητές.
 «Τούτη η πολιορκία θα διαρκέσει ώς την ημέρα που/οι δάσκαλοι του Ολύμπου/θα επαναλάβουν την αθάνατη Ιλιάδα/Ενα παιδί θα γεννηθεί, εδώ, τώρα, στο δρόμο του θανάτου… κάθε ώρα/θα παίξει μ’ έναν χαρταετό/τεσσάρων χρωμάτων (κόκκινο, μαύρο, άσπρο, πράσινο)/έπειτα θα μπει μέσα σ’ ένα άστρο φευγαλέο…»

Κάποτε...

Θα 'ρθει κάποτε η στιγμή/ που όλοι θα ρουφάμε το χρόνο απο τα χείλη του Ερωτα..
Θα ξεδιψάμε τον πόθο μας/ με της Αγάπης τ' ακριβό κρασί..
Θα χαράζουμε με άστρα τις διαδρομές μας/περνώντας μέσα από την σκοτεινή πύλη της νύχτας/ θα βγούμε στο ΦΩΣ
Ετσι γεννιούνται τα όνειρα..
Αλλωστε/η νύχτα ανήκει στους ονειρικά αλκοολικούς..


Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Νήμα Ονείρου

Σε χρυσή βελόνα, πέρασε το νήμα  της η νύχτα..
Πάρτο(είπε στ' όνειρο) να ράψεις τις πληγές του κόσμου...(Μαρία Λαμπράκη)

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Eδω θα με βρεις απόψε

Eδω θα με βρεις απόψε/δίπλα στο κύμα/συντροφιά μ' ένα φεγγάρι/ που δε λέει να  γεμίσει..
Να περισυλλέγω των ερώτων τραυματίες..(Μαρία Λαμπράκη)

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Η κλεψύδρα του χρόνου


Γύρισε ανάποδα την κλεψύδρα του ο χρόνος..
Η νύχτα φωνάζει τ' όνομά σου..
Απο τις στάχτες της μνήμης  θα σε ανασύρω/εκεί αφήνει πάντα /το υστερόγραφό του ο Ερωτας..
Για να θυμίζει πως/όλα ξεκίνησαν απο μια Φωτιά...(Μαρία Λαμπράκη)



Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Dream a Little Dream Of Me

Στο δοξάρι της νύχτας κρεμάστηκε απόψε το φεγγάρι...
Μικροί Ερωδιοί, αναγγέλουν τον ερχομό της καινούργιας ημέρας
Εδω τα όνειρα πολεμούν, να κερδίσουν τα πρώτα χαμόγελα του Ηλιου..
Ενα μικρό όνειρο -Διεκδικώ ...(Μαρία Λαμπράκη)



Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Η Ευχή της Νύχτας

Ποια ευχή, θέλεις απόψε να σου πραγματοποιήσω;(Τζίνι)
 Στη φωτιά, ρίχνω όλα τα ταμένα .
Ονειρα, πάρτε με μαζί κι εμένα...
Καλό ξημέρωμα..

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Αυταπάτες -Ονείρων

Mε αυταπάτες, θα θρέψεις  πάλι τα καινούργια όνειρα
που ξυπνούν πεινασμένα στην αγκαλιά σου;
Νύχτα: ''Oι αυταπάτες είναι απαραίτητες
όπως το γάλα της μάνας στα νεογέννητα,
νομίζεις θα το έπιναν, αν ήξεραν σε τι κόσμο θα μεγαλώσουν;''Μ.Λ


Χαρακιές -Ονείρων

    Στο φως σε ψάχνω/κουράστηκα να ψηλαφώ την απουσία σου/στα σκοτάδια..
    Κι ας ξέρω πως /θα με βρει με χαρακιές ονείρων η μέρα..
    Απο τις χαρακιές του δίσκου/βγάζει η βελόνα τη μουσική.Μ.Λ. 


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

.... Σωπάστε ... και ... ακούστε ....


Αν η φαντασία είναι 

δημιουργικότερη από τη γνώση

Η πείρα ισχυρότερη από την ορμή

Και η επιθυμία πιο συναρπαστική

 από την απόλαυση


Τότε γιατί η μνήμη πάντα

 υποκύπτει στον περασμό της 


νοσταλγίας;(Γιάννης Τόλιας)


Είναι ποιήματα

πού σε πιάνουν από το χέρι

και σε οδηγούν

σε μια σκοτεινή γωνία.

Πάνω στον ώμο τους

γέρνεις και κλαις( Γιάννης

Τόλιας)
Μαρία Πολυδούρη 
Οι ψίθυροι αρχίζουν και δυναμώνουν. Δεν πάει άλλο.
Η αγάπη πρέπει να ξαναγίνει Αγάπη. 
Ο φίλος πρέπει να ξαναγίνει Φίλος.
Το φιλί την ίδια γλύκα να 'χει.
Και το όνειρο. Αχ, το Όνειρο!!!
Να στέκει πάντα ψηλά στον αφρό της απέραντης θάλασσας.
Να συντροφεύει το κρασί και το τραγούδι μας.
Να θρέφει την θύμηση και την πεθυμία μας.
.... Σωπάστε ... και ... ακούστε ....

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Δεν είναι η σιωπή φωνή...



Ηρθε η ώρα να μιλήσεις..
Να ελευθερωθούν οι λέξεις απο τη φυλακή των λόγων.
Χρόνια τώρα  τις κρατήσαμε φυλακισμένες στα υγρά και ανήλιαγα υπόγεια της σιωπής.
Καμιά φορά, τις ρίχναμε μέσα στα ποιήματα για ''ιλουστρασιόν'' προς χάριν εντυπώσεων και εντυπωσιασμών.
Ηρθε η ώρα να μιλήσεις.
Μη σε ξεγελούν οι σειρήνες
Μη σε ξεγελούν τα μάτια.
Εδώ, κοιμάται η Πομπηία  και φτάνει μια μικρή σπίθα ν' ανάψει πάλι η φωτιά.
Να  ελευθερωθούν οι λέξεις, να διασκορπιστεί η
 αλήθεια τους  και να βγουν στην επιφάνεια οι 
''χαμένες Ατλαντίδες''.
Μη φοβάστε τη ''λάβα'των λέξεων...
Τη στάχτη να σκιάζεστε που σας ''τυφλώνει'' τα μάτια..Μαρία Λαμπράκη.

Το ψωμί της μάνας μου-Mαχμούτ Νταρουίς

Με  συγκίνησε βαθιά ,όταν το είχα διαβάσει,ανήκει στον σπουδαίο  Παλαιστίνιο ποιητή  Mαχμούτ Νταρουίς
Αφιερωμένο στη ΜΑΝΑ-ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 

Το ψωμί της μάνας μου

Μεγάλωσα πολύ
Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις

Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί

Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου

Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.

A Mother’s Love


http://www.lovethesepics.com              

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Υπάρχει -Ελπίδα


Δεν είχα διάθεση για τίποτα σήμερα, ώσπου, το μάτι μου ''πήρε'' μια παρέα από πιτσιρίκια , που έπαιζαν γελώντας μπάλα στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας.
Τα παιδιά μπορούν ''ακόμα'' να παίζουν  ανύποπτα  (σκέφτηκα)...
Τα όνειρα, κάνουν σεργιάνι στους δρόμους..
Υπάρχει -Ελπίδα.Μ.Λ 

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Ενα καράβι της φυγής

Ποτέ μου δεν εζήλεψα καράβια αραγμένα
που' χουν για άγκυρα στεριά
κι άλμπουρα σκουριασμένα.
Ο άνεμος δε φούσκωσε ποτέ
 πανί στην πλώρη,
μήτε ένας γλάρος στον αφρό
τραγούδι δεν τους είπε.
Φοβήθηκαν τα πέλαγα
κι απόμειναν να βλέπουν
 της θάλασσας τα κύματα
να κλαίνε μανιασμένα,
για μια γοργόνα που ρωτά
σε χρόνια περασμένα..
Αν, ζει, ο μέγα Αλέξανδρος...
Ποιος τάχα να το ξέρει..
Εγώ καράβια ζήλεψα
θάλασσες π' αρμενίζουν
που δεν φοβούνται τον καιρό
 μήτε τις Συμπληγάδες
Μα  κούρσεψαν τα πέλαγα
ψάχνοντας μιαν Ιθάκη.
Κι  έβαλαν πλώρη τον καημό
και την καρδιά πανάκι (Μαρία Λαμπράκη)

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Κωστής Παλαμάς


Ἡ ἀσάλευτη ζωή

Καὶ τ᾿ ἄγαλμα ἀγωνίστηκα γιὰ τὸ ναὸ νὰ πλάσω
στὴν πέτρα τὴ δική μου ἀπάνω,
καὶ νὰ τὸ στήσω ὁλόγυμνο, καὶ νὰ περάσω,
καὶ νὰ περάσω, δίχως νὰ πεθάνω.
καὶ τό ῾πλασα. Κ᾿ οἱ ἄνθρωποι, στενοὶ προσκυνητάδες
στὰ ξόανα τ᾿ ἄπλαστα μπροστὰ καὶ τὰ κακοντυμένα,
θυμοῦ γρικῆσαν τίναγμα καὶ φόβου ἀνατριχάδες,
κ᾿ εἴδανε σὰν ἀντίμαχους καὶ τ᾿ ἄγαλμα κ᾿ ἐμένα.
Καὶ τ᾿ ἄγαλμα στὰ κύμβαλα, κ᾿ ἐμὲ στὴν ἐξορία.
Καὶ πρὸς τὰ ξένα τράβηξα τὸ γοργοπέρασμά μου
καὶ πρὶν τραβήξω, πρόσφερα παράξενη θυσία
ἔσκαψα λάκκο, κ᾿ ἔθαψα στὸ λάκκο τ᾿ ἄγαλμά μου.
Καὶ τοῦ ψιθύρησα: «Ἄφαντο βυθίσου αὐτοῦ καὶ ζῆσε
μὲ τὰ βαθιὰ ριζώματα καὶ μὲ τ᾿ ἀρχαῖα συντρίμμια,
ὅσο ποὺ νἄρθ᾿ ἡ ὥρα σου, ἀθάνατ᾿ ἄνθος εἶσαι,
ναὸς νὰ ντύση καρτερεῖ τὴ θεία δική σου γύμνια!»
Καὶ μ᾿ ἕνα στόμα διάπλατο, καὶ μὲ φωνὴ προφήτη,
μίλησ᾿ ὁ λάκκος: «Ναὸς κανείς, βάθρο οὔτε, φῶς, τοῦ κάκου.
Γιὰ δῶ, γιὰ κεῖ, γιὰ πουθενὰ τὸ ἄνθος σου, ὦ τεχνίτη!
Κάλλιο γιὰ πάντα νὰ χαθῆ μέσ᾿ στ᾿ ἄψαχτα ἑνὸς λάκκου.
Ποτὲ μὴν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα του! Κι ἂν ἔρθη κι ἂν προβάλη,
μεστὸς θὰ λάμπη καὶ ὁ ναὸς ἀπὸ λαὸ ἀγαλμάτων,
τ᾿ ἀγάλματα ἀψεγάδιαστα, κ᾿ οἱ πλάστες τρισμεγάλοι
γύρνα ξανά, βρυκόλακα, στὴ νύχτα τῶν μνημάτων!
Τὸ σήμερα εἴτανε νωρίς, τ᾿ αὔριο ἀργὰ θὰ εἶναι,
δὲ θὰ σοῦ στρέξη τ᾿ ὄνειρο, δὲ θάρθ᾿ ἡ αὐγὴ ποὺ θέλεις,
μὲ τὸν καημὸ τ᾿ ἀθανάτου ποὺ δὲν τὸ φτάνεις, μεῖνε,
κυνηγητὴς τοῦ σύγγνεφου, τοῦ ἴσκιου Πραξιτέλης.
Τὰ τωρινὰ καὶ τ᾿ αὐριανά, βρόχοι καὶ πέλαγα, ὅλα
σύνεργα τοῦ πνιγμοῦ γιὰ σὲ καὶ ὁράματα τῆς πλάνης
μακρότερη ἀπ᾿ τὴ δόξα σου καὶ μία τοῦ κήπου βιόλα
καὶ θὰ περάσης, μάθε το, καὶ θὰ πεθάνης!»
Κ᾿ ἐγὼ ἀποκρίθηκα: «Ἂς περάσω κι ἂς πεθάνω!
Πλάστης κ᾿ ἐγὼ μ᾿ ὅλο τὸ νοῦ καὶ μ᾿ ὅλη τὴν καρδιά μου
λάκκος κι ἂς φάῃ τὸ πλάσμα μου, ἀπὸ τ᾿ ἀθάνατα ὅλα
μπορεῖ ν᾿ ἀξίζει πιὸ πολὺ τὸ γοργοπέρασμά μου».Κωστής Παλαμάς.
Η Νίκη της Σαμοθράκης είναι μαρμάρινο γλυπτό άγνωστου καλλιτέχνη της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκε στο ναό των «Μεγάλων Θεών» ή Καβείρων στη Σαμοθράκη, παριστάνει φτερωτή τη θεά Νίκη και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1884

Η Πολιτεία και η Μοναξιά


Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει

το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον 

Προφήτη·

κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,

στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το

 σπίτι.


Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους 

μανταρίνους

κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία 

πατιέται.

Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους 


αρλεκίνους!

Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και

 δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η 

Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το 

χαράτσι,

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά

 σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων 

παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,

Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι 

λεβαντίνοι·

Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι

 σκύλοι

Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η 

Ρωμιοσύνη!"

Αρχαία Ολυμπία.

Πατρίδες

Ἐδῶ οὐρανὸς παντοῦ κι ὁλοῦθε ἥλιου ἀχτίνα,
καὶ κάτι ὁλόγυρα σὰν τοῦ Ὑμηττοῦ τὸ μέλι,
βγαίνουν ἀμάραντ᾿ ἀπὸ μάρμαρο τὰ κρίνα,
λάμπει γεννήτρα ἑνὸς Ὀλύμπου ἡ θεία Πεντέλη.
Στὴν ὀμορφιὰ σκοντάβει σκάφτοντας ἡ ἀξίνα,
στὰ σπλάχνα ἀντὶ θνητοὺς θεοὺς κρατᾶ ἡ Κυβέλη,
μενεξεδένιο αἷμα γοργοστάζ᾿ ἡ Ἀθήνα
κάθε ποὺ τὴ χτυπᾶν τοῦ Δειλινοῦ τὰ βέλη.
Τῆς ἱερῆς ἐλιᾶς ἐδῶ ναοὶ καὶ οἱ κάμποι
ἀνάμεσα στὸν ὄχλο ἐδῶ ποὺ ἀργοσαλεύει
καθὼς ἀπάνου σ᾿ ἀσπρολούλουδο μία κάμπη,
ὁ λαὸς τῶν λειψάνων ζῆ καὶ βασιλεύει
χιλιόψυχος, τὸ πνεῦμα καὶ στὸ χῶμα λάμπει,
τὸ νιώθω, μὲ σκοτάδια μ
έσα μου παλεύει
Ἐκεῖ ποὺ ἀκόμα ζοῦν οἱ Φαίακες τοῦ Ὁμήρου
καὶ σμίγ᾿ ἡ Ἀνατ
ολὴ μ᾿ ἕνα φιλὶ τὴ Δύση,
κι ἀνθεῖ παντοῦ μὲ
 τὴν ἐλιὰ τὸ κυπαρίσσι,
βαθύχρωμη σ
τολὴ στὸ γαλανὸ τοῦ Ἀπείρου
...
Πατρίδες! Ἀέρας, γῆ, νερό, φωτιά! Στοιχεῖα,
ἀχάλαστα καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος τῶν πλασμάτων,
σὰ θὰ περάσω στὴ γαλήνη τῶν μνημάτων,
θὰ σᾶς ξανάβρω, πρώτη καὶ στερνὴ εὐτυχία!
1895

Μεγάλο αναθηματικό ανάγλυφο με παράσταση των Ελευσίνιων θεοτήτων. Δεξιά η Κόρη (Περσεφόνη) με δάδα και αριστερά η Δήμητρα παραδίδει στον Τριπτόλεμο τα στάχυα για να διδάξει στον κόσμο την καλλιέργεια του σιταριού. Βρέθηκε στην Ελευσίνα. Γύρω στο 440 - 430 π.Χ., ύψος: 2,20μ.

Τῆς Ἀθηνᾶς ἀνάγλυφο

Πῶς ἀκούμπησες ἄπραγα τὸ δόρυ;
Τὴ φοβερή σου περικεφαλαία
βαριὰ πῶς γέρνεις πρὸς τὸ στῆθος, Κόρη;
Ποιὸς πόνος τόσο εἶναι τρανός, ὦ Ἰδέα,
γιὰ νὰ σὲ φτάση! Ὀχτροὶ κεραυνοφόροι
δὲν εἶναι γιὰ δικά σου τρόπαια νέα;
Δὲν ὁδηγεῖ στὸ Βράχο σου τὴν πλώρη
τοῦ καραβιοῦ σου πλέον πομπὴ ἀθηναῖα;
Σὲ ταφόπετρα βλέπω νὰ τὴν ἔχη
καρφωμένη μία πίκρα τὴν Παλλάδα.
Ὤ! κάτι μέγα, ἀπίστευτο θὰ τρέχη ...
Χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη
ἢ νεκρὴ μέσ᾿ στὸ μνῆμα καὶ τὴν ὅλη
τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα, ὠιμένα! Ἑλλάδα;1896
Το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου ήταν έργο τέχνης του Φειδία

Ὁ Δελφικὸς Ὕμνος

Τὸν κιθαρίσει κλυτὸν παίδα μεγάλου Διὸς
ἐρῶ σ᾿ ἄτε παρ᾿ ἀκρονιφῆ τόνδε πάγον ...
Ἐσένα τὸν κιθαριστὴ τὸν κοσμοξακουσμένο
θὰ ψάλω, τοῦ τρανοῦ Διὸς Ἐσένα τὸ βλαστάρι,
τὰ λόγια Σου τ᾿ ἀθάνατα θὰ τραγουδήσω, ἐκεῖνα
ποῦ φανερώνεις, ὦ Θεέ, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ὅλους,
κοντὰ στὸ χιονοστέφανο τὸ βράχο!

Θὰ κηρύξω
τὸ μαντικὸ τὸν τρίποδα πὼς ὤρμησες καὶ πῆρες,
τὸν τρίποδα, ποὺ ὁ δράκοντας ὁ ἐπίβουλος κρατοῦσε
σφυρίζοντας, ἀλύπητος καὶ πὼς μὲ τὸ δοξάρι
τοῦ τρύπησες τὸ παρδαλό, τὸ στρηφογυρισμένο
κορμί! Καὶ πὼς ἐκράτησες παράλυτο μπροστά Σου,
μ᾿ ὅλη του τὴν παλληκαριά, τὸν ἄπιστο Γαλάτη!

Τοῦ βροντεροῦ Διὸς Ἐσεῖς πανώριες θυγατέρες,
ποὺ ὁρίζετε πυκνόδεντρο τὸν Ἑλικώνα, ἐλᾶτε,
καὶ μὲ τραγούδια, μὲ χορούς, ὑμνεῖτε, διαλαλεῖτε
τ᾿ ἀδέρφι Σας τὸ θεϊκό, τὸ χρυσομάλλη Φοῖβο.
Ἀπάνου ἐκεῖ στοῦ Παρνασσοῦ τοὺς δίκορφους στοὺς θρόνους
στὰ κρυσταλλένια τὰ νερὰ τῆς Κασταλίας προβάλλει
ἀνάμεσα στὰ Δελφικὰ τὰ πανηγύρια, ἀφέντης
τοῦ φημισμένου αὐτοῦ βουνοῦ, τοῦ μαντικοῦ του βράχου.

Καὶ χαῖρε, ὦ πολυδόξαστη, μεγάλη χώρα, Ἀθήνα,
τῆς πολεμόχαρης θεᾶς λάτρισσα, ριζωμένη
σὲ γῆν ἀπάνου ἀσάλευτη γι᾿ αὐτή σου τὴ λατρεία!
Καίει τῶν ταύρων τὰ μηριὰ στοὺς ἱεροὺς βωμούς Του
ὁ Ἤφαιστος, καὶ ἀραβικὸ θυμίαμα σκορπίζει
ψηλὰ ψηλὰ ὡς τὸν Ὄλυμπο μαζὶ μὲ τὴ φωτιά Του.
Χίλια λαλήματα κι ὁ αὐλὸς ὁ λυγερὸς κυλάει,
ὕμνους κ᾿ ἡ γλυκερόφωνη χρυσὴ κιθάρα ἁπλώνει
τῶν Ἀθηναίων ὁ λαός, Θεέ, Σὲ προσκυνάει!
1894

Ὁ γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.
Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: 
Γκρεμίστε!

Ἡ νίκη

Τὸ τελευταῖο ποίημα τοῦ ποιητῆ,
ἐντὸς τοῦ Β´ παγκοσμίου πολέμου
Παιδιά μου ὁ πόλεμος,
γιὰ σᾶς περνάει θριαμβευτής·
τῶν ἄδικων ὁ πόλεμος
δὲν εἶν᾿ ἐκδικητής
εἶναι ὁ θυμὸς τῆς ἄνοιξης
καὶ τῆς δημιουργίας;

Κι᾿ ἂν εἶναι, καὶ στὸν πόλεμο
μέσα ἡ ζωὴ θυσία,
ὁ τάφος εἶναι πέρασμα
πρὸς τὴν Ἀθανασία!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...