Translate

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

...The moon is blue..


Once in a Blue Moon

"Blue moon" appears to have been a colloquial expression long before it developed its calendrical senses. According to the Oxford English Dictionary, the first reference to a blue moon comes from a proverb recorded in 1528:
If they say the moon is blue,
We must believe that it is true.

Του Αυγούστου δυο Φεγγάρια

Έχει συνδέσει το όνομά του με γλωσσικές

 εκφράσεις, μύθους, αστρολογικές προβλέψεις

 δημοφιλή τραγούδια, ακόμη και σπάνια

 φυσικά φαινόμενα. Το «μπλε φεγγάρι»

Πανσέληνος για δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο

 μήνα του ημερολογίου, είναι ένα φαινόμενο

 που συμβαίνει κάθε περίπου 2,5 χρόνια. Τα

 περισσότερα έτη έχουν δώδεκα πανσελήνους

 ωστόσο κάθε ημερολογιακό έτος περιλαμβάνει

 δώδεκα σεληνιακούς κύκλους και έντεκα

 ημέρες ακόμη. Όταν αυτές αθροίζονται,

 εμφανίζεται ένα επιπλέον φεγγάρι, που έχει

 επικρατήσει να αποκαλείται «μπλε» (Blue

 Moon) στην αγγλοσαξωνική παράδοση.

«Καθώς ο σεληνιακός μήνας είναι μικρότερος

 από το μέσο μήνα του ημερολογίου, τυχαίνει να

 έχουμε δύο πανσελήνους μέσα στον ίδιο μήνα

. Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται "μπλε

 πανσέληνος", όρος που, όμως, δεν

 χρησιμοποιείται επίσημα στην Αστρονομία»

εξηγεί ο αστρονόμος του Εθνικού

 Αστεροσκοπείου Αθηνών, Νίκος

 Ματσόπουλος.

Φέτος, έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο

 φαινόμενο, καθώς συμβαίνει τον Αύγουστο.

 «Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στην

 αστρονομία η πανσέληνος του Αυγούστου δε

 διαφέρει από τις υπόλοιπες. Το λαμπρότερο

 φεγγάρι συμβαίνει όταν την ημέρα της

 πανσελήνου η Σελήνη βρίσκεται στην πιο

 κοντινή απόστασή της από τη Γη, δηλαδή

 περίπου μία φορά το χρόνο. Το φαινόμενο αυτό

 ονομάζεται και "Super moon"», διευκρινίζει ο

 κ. Ματσόπουλος.

Η παλαιότερη αναφορά του όρου «μπλε

 φεγγάρι» καταγράφεται το 1524, σε ένα

 έντυπο που επιτίθεται στον αγγλικό κλήρο. Στο

 κείμενο αυτό σημειώνεται: «Εάν λένε το

 φεγγάρι μπλε πως είναι, πρέπει να πιστέψουμε

 ότι είναι η αλήθεια». Στο πρωτότυπο κείμενο

 χρησιμοποιείται ο μεσαιωνικός όρος «belewe»,
που μεταφράζεται ως «μπλε», σημαίνει όμως

 και «προδοσία». Για το λόγο αυτό, όταν το 18ο

 αιώνα κατά τη διάρκεια της Γρηγοριανής

 μεταρρύθμισης του ημερολογίου, όπου

 «χάθηκαν» κάποιες μέρες, «χάθηκε» και ένα

 φεγγάρι, αυτό ονομάστηκε «το φεγγάρι της

 προδοσίας».

Η πιθανότερη προέλευση του όρου «μπλε

 φεγγάρι» προέρχεται από το γεγονός ότι, κατά

 τη διάρκεια πυρκαγιών ή εκρήξεων

 ηφαιστείων και εξαιτίας του καπνού ή της 

σκόνης στην ατμόσφαιρα, το φεγγάρι φαίνεται

 κοντά στον ορίζοντα να έχει μπλε χρώμα. Το

 γεγονός αυτό συνέβη μετά την έκρηξη του

 ηφαιστείου του Κρακατόα το 1883 και του

 ηφαιστείου Ελ Χιχόν στο Μεξικό το 1983 και

 στις πυρκαγιές του 1950 στη Σουηδία και του

 1951 στον Καναδά.

Συνεκδοχικά, ο όρος «μπλε φεγγάρι» έχει και

 μεταφορική σημασία, που υπογραμμίζει τη

 σπανιότητα ενός φαινομένου. Χαρακτηριστική

 είναι η αγγλική έκφραση «once in a blue

 moon», που σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει

 σπάνια.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι αυτό το «Μπλε

 φεγγάρι» εμφανίζεται 31 Αυγούστου στις

 χώρες που βρίσκονται δυτικά της ζώνης ώρας

 UTC/GMT +8. Σε χώρες που βρίσκονται 

ανατολικά από τη ζώνη των UTC/GMT +9

 ωρών (στον Ειρηνικό ωκεανό), οι δύο

 πανσέληνοι θα εμφανιστούν τον Σεπτέμβριο

 την 1η και στις 30 του μήνα. Και η επόμενη

 διπλή πανσέληνος θα συμβεί σε τρία χρόνια,

 στις 2 και 31 Ιουλίου του 2015.

Πηγή ,εδώ :erevna-nea/item/20408-Ton-Aygoysto-dyo-feggaria,-se-apochrwseis-kyanes
 Λένε, ότι τα φεγγάρια ήταν δώδεκα, ένα

 για κάθε μήνα. Μετά οι θεοί 

αποφάσισαν, να χαρίσουν στους 

ανθρώπους ακόμη ένα. Το δέκατο τρίτο 

φεγγάρι, προσφορά, σ' αυτούς, που ζουν

 έρωτες ανεκπλήρωτους....

Το δέκατο τρίτο, όμως, φεγγάρι συνδέεται με

 θρύλους και παραδόσεις. 

Για τους παραδοσιακούς λαούς η Σελήνη


 αντιπροσώπευε πάντα τη σκοτεινή πλευρά της 

φύσης, την αόρατη όψη της. Εκείνη ελέγχει 

παλίρροιες, βροχές, ύδατα, πλημμύρες κι

 εποχές 

και ως εκ τούτου τη διάρκεια της ζωής. Η

 Πανσέληνος συμβολίζει την ολότητα, την 

ολοκλήρωση, την ισχύ και την πνευματική

 δύναμη.

Για τον βουδισμό η Πανσέληνος και η νέα 


Σελήνη είναι περίοδοι ισχύος και πνευματικής

 δύναμης. Για τους Ινδιάνους είναι το φως του

 μεγάλου πνεύματος αλλά σε κάποιες φυλές η 

Σελήνη είναι μια μοχθηρή και κακοποιός

 δύναμη. Για τους Σουμέριους η νύχτα της 

πανσελήνου ήταν περίοδος προσευχής

 αγαλλίασης και θυσίας.

Η αρχαιότερη ανάμεσα στις παραδόσεις είναι ο


 σύνδεσμος του φεγγαριού με το λαγό. Αυτή η

 ευρεία συσχέτιση, κατά τον Ρόμπερτ Μπράουν,

 πιστοποιείται από κυλίνδρους της

 Μεσοποταμίας, σφραγιδολίθους από αχάτη,

 που βρέθηκαν στη Συρία, κινεζικά αρχαία

 νομίσματα, τα «φεγγαρόγλυκα» της Κεντρικής

 Ασίας, καθώς και από τους θρύλους μακρινών

 μεταξύ τους φυλών και εθνών.

Οι Ινουίτ (Εσκιμώοι) πίστευαν ότι η Σελήνη


 είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον

 αδελφό του, τον ήλιο, επειδή της είχε

 παραμορφώσει το πρόσωπο πετώντας της

 στάχτες.

Οι Ίνκας μιλούσαν για μια όμορφη κοπέλα, που


 ερωτεύτηκε το φεγγάρι και ενώθηκε για πάντα

 με αυτό.

Στη βόρεια Γερμανία και την Ισλανδία οι Hjuki


 και Bil είναι δύο νέοι που φαίνονται στη

 Σελήνη να κουβαλούν ένα φορτίο υδρόμελι


Οι «βιβλικά σκεπτόμενοι» τοποθέτησαν στον


 δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της

 «δακρυρροούσας Μαγδαληνής», ή του Ιούδα 

Ισκαριώτη. .


“Κατά βάθος , όλοι μας εξακολουθούμε να είμαστε ρομαντικοί . Και ο ρομαντισμός αυτός , μας ξαναδίνει πίσω το … φεγγάρι μας – για παράδειγμα – , που η επιστήμη μας το πήρε , για να το κάνει ένα ακόμη αεροδρόμιο . Μυστικά , μέσα μας , όλοι μας θέλουμε το φεγγάρι , όπως ήταν πρίν – ένα μυστηριώδες δηλαδή φως στον ουρανό , που μας υπνωτίζει . Θέλουμε και ο έρωτας , να είναι μυστηριώδης , όπως ήταν άλλοτε , και όχι ένα σύνολο ψυχοθεραπευτικών κανόνων , που αφορούν τις διαπροσωπικές σχέσεις . Λαχταράμε το μυστήριο, έστω κι αν προχωρούμε προς την λύση του ενός κοσμικού μυστηρίου , μετά το άλλο...(Λέοναρντ Μπέρνστάϊν )

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Τόσες πολλές πληγές.....

Ανάμεσα ουρανού  και θάλασσας/έκρυψε το δάκρυ της η Νύχτα
Τόσες πολλές πληγές/κι ούτε ένα μαντίλι/να τις δέσει...(Μ-Λ-)
Καλό ξημέρωμα...

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Φυσάει μοναξιά απόψε...

Kάθε Κυριακή/κρύβει μέσα της μια Αναχώρηση...
Φυσάει μοναξιά απόψε...
Ντύσου καλά/μη μου κρυώσεις..(Μ-Λ)

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Είναι τραγούδια...

Πίνακας ζωγραφικής(Γιώργος Σταθόπουλος)
Είναι τραγούδια...
Είναι τραγούδια που ανοίγουνε δρόμους
κι άλλα σαν βροχή στους ώμους
ήσυχα λόγια που αγγίζουν ζεσταίνουν
έρωτα, ζωή ανασταίνουν
κάποιοι που αγκαλιά πηγαίνουν
κι άλλοι που αν τ΄ακούν σωπαίνουν
αχ της μοναξιάς χειροκροτήματα

Είναι τραγούδια που΄χουν αφήσει
έναν ήλιο πριν τη δύση
κι άλλα που μείναν στόμα με στόμα
πόσα γράφει η αγάπη ακόμα
λόγια που καρδιές ματώνουν
κι άλλα που βαθιά λυτρώνουν
έλα να στα πω γιατί είναι κύματα...
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη
Είναι τραγούδια...
.........Που μπορούν ακόμα /να γλυκάνουν το μέσα της Καρδιάς.....
Καλό Σ/Κ-Αφιερωμένο σε όλους τους σιωπηλούς συνταξιδιώτες του blog...Σας ευχαριστώ (Μ-Λ)
Αφού ακόμα αγαπάς τις γκρίζες θάλασσες,
αφού μπορείς καμένα δάση να αντικρίζεις
αφού ακόμα ακούς Τσιτσάνη και ραγίζεις,
αυτό σημαίνει πως ακόμα εσύ δεν άλλαξες

Αφού από τη μοναξιά σου δε νικήθηκες, 
αφού δεν ντρέπεσαι μπροστά μου να δακρύζεις, 
αφού ακόμα ακούς κλαρίνο και ραγίζεις
αυτό σημαίνει πως ακόμα εσύ δεν άλλαξες

Έλα αγάπη μου, έλα
να κάνουμε ένα Έλληνα ακόμα
με το τραγούδι να ξεχνάει
τα λάθη της να συγχωράει, όπως κι εμείς,
αφού η Ελλάδα μας πληγώνει όσο κανεί
ς-Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Σαξόφωνο...Είσαι ο άγιος των φτωχών, των αδυνάτων...

Το σπασμένο σαξόφωνο θορυβεί(Κώστας Πλαστήρας) 

Σε δρόμους κόκκινων δένδρων, πλατείες παρηκμασμένου
φθινοπώρου - πρόσωπα λησμονημένων ρυθμών
αγνοημένα σχέδια
Κάποιο σαξόφωνο εναλλάσσει συγχορδίες κατακλυσμού
συντονίζοντας αισθήσεις που δεν τελεσφόρησαν

Είναι οι μέρες -τα χρόνια- οι άνθρωποι
Κηλίδες βαριές
Βλέφαρα που δεν κλείνουν
Πώς να τα αγνοήσεις
ή να τα ζήσεις εντατικά;



Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Το σαξόφωνο βυθίστηκε στον ύπνο και σταμάτησε,
ο γερο Βάσια πέταξε τις ριγωτές πιτζάμες
μια κανάτα με νερό στο κομοδίνο άφησε
και έκρυψε να ζεσταθούν τις κρύες του παλάμες.

Ο πάγος σαν ασβέστης στο παράθυρο
και το κερί στο δρόμο προς τη δύση
είδε τη λάμψη που ερχόταν απ΄το άπειρο
και μια φωνή από ψηλά να ψιθυρίζει:

Είσαι ο άγιος των φτωχών, των αδυνάτων
έχεις τη δύναμη απόψε να κερδίσεις,
να επιστρέψεις τα καλά στα χέρια των θυμάτων
και το σκληρό το βασιλιά σκληρά να τιμωρήσεις.


"Νύχτα Σαββάτου με σαξόφωνα ιδρωμένα
άνεμος φέρνει τα τραγούδια και τα παίρνει
ήσουν δικιά μου μια στιγμή κι ύστερα ξένη
πίστη και άρνηση στα δυο σου μάτια ένα...

Άστεγοι άγγελοι με τη βροχή στο αίμα
φωτιές ανάβουν στις πλαγιές του φεγγαριού
όσα μου έκρυβες μου τα 'πες μ' ένα ψέμα
τη νύχτα που έτρεμες σαν φλόγα του κεριού...

Δε με πειράζει έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου γι' ακόμα ένα ταξίδι
στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί..
.(Αλκης Αλκαίου)

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Δώρο ακριβό...


Στα ωκεάνια μάτια σου απλώνω τα δίχτυα μου, πορφυρίζει η Θάλασσα στα υγρά σου χείλη..
...στάλσιμο μυριάκριβο κάθε φιλί,  που σαλπίζει ανάμεσα σε ανέγγιχτους πόθους και απαστράπτοντα ''θέλω''
...θροϊσματα ανέμου , που φυλλορροεί σε κάθε ψίθυρο, σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε σ'αγαπώ... ....και μέσα σου απαγκιάζουνε οι μυστικές μου σκέψεις...σαν σε ουράνια όαση....δώρο ακριβό..(Μ-Λαμπράκη)

Το δώρο - Θηβαίος Χρήστος


Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Tα πουλιά της μνήμης



Tα πουλιά της μνήμης (Δημήτρης Λαμπρέλλης)

Τα ίδια και τα ίδια
κάθε βράδυ.
Τα χέρια μου
δεν αντέχουν
να κρατήσουν
το σκοτάδι.
Γι᾽ αυτό κάθε πρωί
ξυπνώ
της μνήμης μου
τη μικρή καρδερίνα
Κι ένα σπίτι
της δείχνω
γεμάτο τραγούδια
– Εκεί μένει
της λέω
το φως.
Υπάρχει ένας θρύλος για ένα πουλί που κελαηδάει μία μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη. Από τη στιγμή που αφήνει τη φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρει.
Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, πάει και καρφώνεται στο πιο μεγάλο, το πιο κοφτερό αγκάθι.
Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την αγωνία του, για να ξεπεράσει με το κελαήδημα του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένα τραγούδι θεσπέσιο, με τίμημα την ίδια την ύπαρξη του.
Μα ο κόσμος όλος μένει ασάλευτος για να ακούσει και ο Θεός χαμογελάει στους ουρανούς Του.
Γιατί το άριστο αποκτιέται μόνο με μεγάλο πόνο… 
Ή, τουλάχιστον, έτσι λέει ο θρύλος.

Από το μυθιστόρημα "Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας" της Colleen McCullough
"Ring the bells that still can ring 
Forget your perfect offering 
There is a crack in everything 
That's how the light gets in".

The birds they sang 
at the break of day 
Start again 
I heard them say 
Don't dwell on what 
has passed away 
or what is yet to be. 
Ah the wars they will 
be fought again 
The holy dove 
She will be caught again 
bought and sold 
and bought again 
the dove is never free. 

Ring the bells that still can ring 
Forget your perfect offering 
There is a crack in everything 
That's how the light gets in. 

We asked for signs 
the signs were sent: 
the birth betrayed 
the marriage spent 
Yeah the widowhood 
of every government -- 
signs for all to see. 

I can't run no more 
with that lawless crowd 
while the killers in high places 
say their prayers out loud. 
But they've summoned, they've summoned up 
a thundercloud 
and they're going to hear from me. 

Ring the bells that still can ring 
Forget your perfect offering 
There is a crack in everything 
That's how the light gets in.

You can add up the parts 
but you won't have the sum 
You can strike up the march, 
there is no drum 
Every heart, every heart 
to love will come 
but like a refugee. 

Ring the bells that still can ring 
Forget your perfect offering 
There is a crack, a crack in everything 
That's how the light gets in. 

Ring the bells that still can ring 
Forget your perfect offering 
There is a crack, a crack in everything 
That's how the light gets in. 
That's how the light gets in. 
That's how the light gets in.
 

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Σαν αίνιγμα ...Σαν μυστικό

Ανάμεσα στη νύχτα /και την αυγή /κέντησε με ευλαβική σιωπή τ'όνειρο της καινούργιας μέρας o χρόνος.
Σαν αίνιγμα  /σαν μυστικό /να το παραδώσει αμόλυντο/ στο πρώτο φως... 
Το παίρνω τρυφερά στην αγκαλιά μου..Περιμένοντας την ενσάρκωση του/στον ακατάλυτο θρόνο του Ήλιου .(Μαρία-Λαμπράκη-)

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Με τις σκιές

Μπλουζ(Σταύρος Ζαφειρίου)

Είναι η θλίψη της νύχτας
η ερημιά

των κατάφωτων δρόμων,

καθώς βαδίζεις ανώδυνος

με το τσιγάρο στα χείλη,

με τις γροθιές σφιγμένες στις τσέπες,

μια και δεν έχεις πού να τις τινάξεις

ή μάλλον έχεις, μα δεν τολμάς.

Σχισμένα βλέμματα

έρπουν στο σώμα σου,

κουρελιασμένες αισθήσεις

σε ανιχνεύουν.

Αγωνιάς να ξεφύγεις

ακίνητος
φυλλομετρώντας ξανά και ξανά

τα γερασμένα σου παραμύθια.
Γίνεσαι ο λύκος

στο κρεβάτι της γιαγιάς,

ο δράκος που καταβροχθίζει

τα κορίτσια του

Αγκάθι γίνεσαι στην καρδιά

της πεντάμορφης,

ο κακομούτσουνος παλιάτσος

στην αυλή του βασιλιά.
Είναι εκείνο το τραγούδι,

απέραντη περιπλάνηση
μπλουζ μοναξιάς,

με την πνιγμένη φωνή

της μεγάλης Μάμα,

με τη γλώσσα

ξασπρισμένη στα δόντια
νυν και αεί προσευχή των ανώνυμων·

οι βελονιές του σαξοφώνου

στις χαλαρές ραφές του εγκεφάλου,

τα καράβια

που σε ταξίδεψαν σε τοπία δυσβάσταχτα,

που θα ταξιδέψουν

ακόμα.
Απο την ποιητική συλλογή:Ζεστή Πανσέληνος

Με τις σκιές

α΄
Βγάζεις, βγάζεις τις λέξεις, αφαιρείς·

πολύς φλοιός γύρω στο ποίημα

Στο τέλος μένουν φράσεις σαν κι αυτή:
Είμαι καλά

Τη μέρα φροντίζω τα κατοικίδια,

προσμένοντας τ’ αδέσποτα της νύχτας.
β΄
Τα βράδια βγαίνω με λαστιχένιες μπότες

και ρούχα της δουλειάς.


Σκαλίζω στον κήπο τους σβόλους της μνήμης

τους φουφουλιάζω, να δεχτούν τη βροχή.

Βάρυνα φέτος. Δεν φύτεψα ούτε ένα θαύμα.

Κάτι ρίζες μονάχα,

η γλώσσα ίσα ίσα μην ξεχαστεί
.(Σταύρος 
Ζαφειρίου)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...