Translate

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Αξιον εστί/τα πάθη /των ανθρώπων

-Να με κοιτάς (είπες)
-Να κάθεσαι και να με κοιτάς 
...Τι θέλεις να δω; 

-Ο Παράδεισος είναι στα μάτια...
...Αυτό έκανα..
Κι έγιναν άξαφνα/ λίμνες τα μάτια σου /που μέσα τους καθρεπτίζονται/ όλες οι αισθήσεις μου/ παραδομένες..

..Δάγκωσα το μήλο της ''αμαρτίας'' /και χάρηκα την ''πτώση'' μου
Τώρα ξέρω τι σημαίνει/ έκπτωτος άγγελος /Μα, δε φοβάμαι ...Ο δικός μου Παράδεισος /είναι στα μάτια σου.
Σ' αυτό τον παράδεισο χάθηκα/κι άνθισαν μέσα μου/ οι κήποι /της Βαβυλώνας ...Μαρία Λαμπράκη

Αξιον εστί/τα πάθη /των ανθρώπων....

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

.Ε,..και?

Αφύλαχτη νύχτα, αφρούρητες οι σκέψεις /χωρίς σκοπιά η διάβαση του Ερωτα ...
 Ε,..και?
Εισβολή του εχθρού..
Ερωτας κ θάνατος μαζί/τέλος κ αρχή .. 
Ε,..και?
Για όλα και για τίποτα..
Σκόρπια και μαζί..
...Σκόρπια σκέτο/χωρίς το <<με >> σκόρπισες 
Εισβολή του εχθρού.. 
Ε,..και?
Να πάρει χρώμα η ζωή/να γίνει επιτέλους κόκκινη, όχι μαύρη 
Τα υπόλοιπα; είναι απλά ένα δάκρυ /λίγο πρίν/όλα σκεπαστουν στην αχλύ/ του ονείρου.. 
Ε,..και?...
Μαρία Λαμπράκη

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Iεροτελεστίες της νύχτας

Iεροτελεστίες  της νύχτας
σε τάσι αργυρό σταλάζει η θλίψη
 κόμπο κόμπο το δάκρυ της ψυχής.
Το σκοτάδι/η σιωπή/η μνήμη
θα γίνουν τα δικά μου Σεραφείμ/ χερουβείμ 
που θα περιπολούν την Εδεμ του Ερωτα..
Για να ξεχωρίσουμε 
πρέπει να θρυμματιστείς
απ' τα κομμάτια μου..Μαρία Λαμπράκη

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Τραύμα ανεπούλωτο

Σεμνή η σιωπή σου /μα καθώς μ' αγκαλιάζει /κάνει χίλια κομμάτια /την καρδιά.
Κι εγώ /που τόσο αγάπησα τις λέξεις/έπαψα πια για σένα να μιλώ. 
Η ζωή μου φύλλο μετέωρο /έκθετο των ανέμων/  τραύμα ανεπούλωτο κατά την αποκόλληση / από  τη μήτρα /του 'Ερωτα..Μαρία Λαμπράκη

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Ο μπερντές της μνήμης


Γεμάτη αντιθέσεις η ζωή
Τα σύννεφα άσπρα τη λύπη τους κρύβουν /στο χρώμα της χαράς..

Καρφώνεις το βλέμμα στο τσάμι/για να ξεκολλήσεις απ' όσα σφηνώθηκαν και σήμερα στο μυαλό
Εξω η ζωή αδιάφορη /αγάπη μου παράφορη..
 
 Ο Χρόνος /ανάλογα με το χτύπο της καρδιάς /κυλάει βιάζεται/βαρυγκωμά/σκοντάφτει σε εμπόδια του νου
Αγώνας ταχύτητας /κι όποιος αντέξει..

Είναι κάτι στιγμές που/δεν ξέρεις τι να κάνεις /τα χέρια του μυαλού..
Ανάβεις τσιγάρο ξανά/και ξανά/και πάλι..
Τα κορμιά του καπνού/ο μπερντές της μνήμης που/βγαίνει πάντα κερδισμένος..
Αβάσταχτη η μνήμη του τίποτα...Φτιαγμένη απο λυγμό /και απόσταση..
Οπως αναφέρει ο Οδ.Ελύτης:«Η απόσταση  ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά  πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι εκείνη ανάμεσα στο  ελάχιστο και το πολύ»    (Μαρία Λαμπράκη)

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.

Το ημερολόγιο θα δείχνει Οκτώβριο - με τα μαραμένα φύλλα και τις εξεγέρσεις.»(Tάσος Λειβαδίτης)

Οκτώβριος (Μίλτος Σαχτούρης)

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα
και σχήματα αράχνη
τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά
μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους
καρφωμένα
αίμα
τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια
η βροχή
και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της
το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της
μακριά βαθιά πάνω στο βουνό
Το μυαλό μου κουρασμένο
κι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο
ρολόγια πέφτουν ολοένα και
σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο
σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη
απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέρι
μέσ’ στον καθρέτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι
έδερναν τα μεσάνυχτα
μακριά ακουγόταν ένα βογγητό
Όλα όσα βλέπω
τα παράξενα όνειρα μου θυμίζουν εσένα
η νύχτα θυμίζει εσένα
ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει εσένα
κι ο τάφος μου θυμίζει εσένα
όλες οι φωτογραφίες, όλα τα χρώματα
όλα μου θυμίζουν εσένα
και όλα τα αγαπώ για σένα

Ντύλαν Τόμας - Ειδικά όταν ο άνεμος του Οκτώβρη

Ειδικά όταν ο άνεµος του Οκτώβρη
µε δάχτυλα ξεπαγιασµένα µαστίζει τα µαλλιά µου, 
πιασµένος στη δαγκάνα του ήλιου, ανάβω δρόµο
και αναπτύσσω ίσκιο κάβουρα στη γη. 
Πουλιά χαλούν τον κόσµο την ακτή, 
βήχουν κοράκια στα παλούκια του χειµώνα, 
κι ανάστατη η καρδιά µου τροµάζει τη λαλιά της, 
χύνει το αίµα συλλαβών κι αποξηραίνει λέξεις

Επιπρόσθετα, κλεισµένος σ’ έναν πύργο λεκτικό, 
επισηµαίνω προς το βάθος του ορίζοντα να φεύγουν
προτάσεις σαν βαθύσκιωτες γυναίκες φυλλωσιές,
σειρές ολόκληρες αστρόφραστα παιδιά στο πάρκο. 
Κάποιοι γυρεύουν να σε φτιάξω από φωνήεντες οξιές,
κάποιοι από δρύινες φωνές, µε ρίζες 
ποικίλων όσων αγκαθιών να σε υποµνήσω,
κι άλλοι µε λόγια του νερού γυρεύουν να σε πλάσω. 


 Πίσω απ’ το βάζο µε τις φτέρες αιωρείται το εκκρεµές,  µου λέει τη λέξη απ’ ώρα, το µήνυµα του νεύρου  πετάει στης πλάκας την αιχµή, το πρωινό αναγγέλλει  στον κόκορα ποιος άνεµος φυσάει.  Κάποιοι γυρεύουν να σε φτιάξω απ’ τα σηµεία των αγρών·  σηµατωρός χορτάρι, που µου δείχνει όσα γνωρίζω, στο µάτι αποχωρίζεται χειµώνα και σκουλήκι.  Με τις ντροπές του κόρακα άλλοι γυρεύουν να σε πλάσω.
Μετάφραση : Γιώργος Μπλάνας
WILLIAM BUTLER YEATS

Mετάφραση: Γιώργος Βαρθαλίτης

ΟΙ ΑΓΡΙΟΙ ΚΥΚΝΟΙ

Τα δέντρα το φθινόπωρο είναι ωραία,
τα μονοπάτια είναι ξερά.
Τον ουρανό στου Οκτώβρη το λυκόφως
αντιφεγγίζουν  τα νερά·
στη λίμνη τη γεμάτη μες τις πέτρες
πενήντα  κύκνοι είναι κι εννιά.

Το δέκατο ένατο φθινόπωρο ήρθε
στα μέρη ετούτα τα ίδια·
πριν τους μετρήσω, στα φτερά τους βλέπω
να υψώνονται όλοι αιφνίδια
με βοή, και να σκορπίζουν σε μεγάλα
σπασμένα δαχτυλίδια.

Είναι η καρδιά μου πικραμένη, αφού είδα
τα πλάσματα τα λαμπερά.
Όλα απ’ τη δύση αλλάξανε, που ακούοντας
στην όχθη αυτή πρώτη φορά
ψηλά τον χτύπο των φτερών τους, γίναν
τα βήματά μου μου πιο ελαφρά.

Ανέμελα ζευγάρια ακόμα πλέκουν
μαζί στο παγωμένο ρέμα
ή ανέρχονται στον αέρα, στην καρδιά τους
δεν πάγωσεν ακόμη το αίμα,
γιατί το πάθος κι η αρπαγή, όπου πάνε
καρφώνουν πάνω τους το βλέμμα.

Αλλά στ’ ακίνητο νερό κυλάνε,
μυστήριο τώρα κι ομορφιά·
πλάι σε ποια λίμνη ή κρήνη, σε ποια βούρλα
θα χτίσουν μέσα τη φωλιά
και θα τους καμαρώσουν  σαν ξυπνήσω
και δω πως πέταξαν μακριά;

 http://www.poeticanet.gr/william-butler-yeats-poiimata-a-1408.html
Ποίημα του Οκτώβρη-

Ντίλαν Τόμας, Dylan Thomas (1914-1953)

 Ήταν το τριακοστό μου έτος στον ουρανό
Σαν ξύπνησα στο άκουσμα του λιμανιού και του γειτονικού δάσους
Και τη συναγωγή των μυδιών και του ερωδιού
Την ιερωμένη ακτή
Το πρωινό νεύμα
Με την υδάτινη προσευχή και το κάλεσμα του γλάρου και του κόρακα
Και τον χτύπο των ιστιοφόρων πάνω στον μεμβρανώδη τοίχο
Έτοιμος εγώ να πατήσω το πόδι μου
Τη στιγμή εκείνη
Στην κοιμωμένη πόλη και το ταξίδι μου να ξεκινήσει.
Τα γενέθλιά μου ξεκίνησαν με το νερό -
Πετούμενα κι όλα τα πετούμενα των φτερωτών δέντρων ταξίδευαν το όνομά μου
Πάνω από τις φάρμες και τα λευκά άλογα
Κι εγώ ξύπνησα
Ένα βροχερό φθινόπωρο
Και περπάτησα έξω στην μπόρα όλων των ημερών μου
Πλημμυρίδα κι ο ερωδιός βούτηξε σαν πήρα τον δρόμο
Πέρα από την επικράτεια
Ενώ οι πύλες
Της πόλης έκλειναν καθώς η πόλη ξυπνούσε.
Ένα σμάρι κορυδαλλοί σ' ένα σύννεφο
Που κυλούσε κι οι θάμνοι στην άκρη του δρόμου γεμάτοι τιτιβίσματα
Κοτσυφιών κι ο ήλιος του Οκτώβρη
Καλοκαιρινός
Στον ώμο του λόφου,
 Εδώ το κλίμα ήταν ήπιο κι οι τραγουδιστές γλυκείς όταν ξάφνου
Φάνηκαν το πρωί εκεί που τριγυρνούσα κι άκουγα
Τη βροχή να στίβει
Τον άνεμο τη ριπή το κρύο
Στο δάσος πέρα εκεί κάτω.
Ξεπλυμένη βροχή πάνω στο λιμάνι που αχνόσβηνε
Και στη θαλασσόβρεχτη εκκλησία στο μέγεθος σαλιγκαριού
Με τις κεραίες ορθωμένες μες στην ομίχλη και το κάστρο
Καφετί σαν κουκουβάγια
Μα όλοι οι κήποι
Της άνοιξης και του καλοκαιριού άνθιζαν ανάμεσα σε φανταστικές ιστορίες
Πέρα από την επικράτεια και κάτω από το σύννεφο γεμάτο κορυδαλλούς.
Εκεί θα μπορούσα να καμαρώνω
Τα γενέθλιά μου
Ακόμα μα ο καιρός άλλαξε.
Τράβηξε μακριά από τη χαρμόσυνη πατρίδα
Κι ο άλλος αγέρας κι ο γαλανός αλλαγμένος ουρανός
Άφησαν να κυλήσει ξανά εκεί κάτω ένα θαύμα καλοκαιριού
Με μήλα
Αχλάδια και κόκκινα μούρα
Κι είδα στην αλλαγή τόσο καθαρά ενός παιδιού
Τα ξεχασμένα πρωινά σαν περπατούσε με τη μητέρα του
Ανάμεσα στις παραβολές
Του ηλιόφωτου
Και τους θρύλους των πράσινων παρεκκλησιών
 Και τους διπλοειπωμένους αγρούς της νηπιακής ηλικίας
Που τα δάκρυά του έκαψαν τα μάγουλά μου κι η καρδιά του σκίρτησε στη δική μου.
Τούτα ήταν τα δάση ο ποταμός κι η θάλασσα
Εκεί που ένα αγόρι
Στο φιλήκοο
Καλοκαίρι των νεκρών ψιθύρισε την αλήθεια της χαράς του
Στα δέντρα και τις πέτρες και τα ψάρια του αλμυρού νερού.
Και το μυστήριο
Τραγουδούσε ολοζώντανο
Ακόμα μες στο νερό και το τιτίβισμα των πουλιών.
Κι εκεί θα μπορούσα να καμαρώνω τα γενέθλιά μου
Ακόμα μα ο καιρός άλλαξε. Κι η αληθινή
Χαρά του πολύχρονου νεκρού παιδιού τραγουδούσε φλεγόμενη
Στον ήλιο.
Ήταν το τριακοστό μου
Έτος στον ουρανό κι εγώ στεκόμουν εκεί στο καλοκαιρινό μεσημέρι
Παρ' όλο που η πόλη κάτω κειτόταν φυλλοσκεπής με το αίμα του Οκτώβρη.
Είθε η αλήθεια της καρδιάς μου
να τραγουδηθεί ξανά
Σε τούτον εδώ τον ψηλό λόφο και του χρόνου.
Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου
  Αποστασία
Το καλοκαίρι κύλησε πολύ γλυκά. Ξεχάσαμε
την άσκηση του νου, τους δύσκολους καιρούς της εγκαρτέρησης,
την καθαρή ανάμνηση δίχως επιστροφή ταχυδρομείου,
την προσευχή γι’ αυτούς που ορίσανε τυραννικά τη σκέψη.
Ωραία πέρασε το καλοκαίρι μας, η αισθηματική μουσική, τα γραμμόφωνα,
τα πάρτυ στην ταράτσα της έπαυλης
και μας κερνούσανε τα δυνατά λικέρ κι ύστερα έρχονταν
οι αναπαυτικές σαιζ-λογκ κι ο εύκολος έρωτας
και το φθινόπωρο θα βάραινε μονάχα σαν μια καινούργια αρχή.
Ζήσαμε ένα εξαίσιο καλοκαίρι.
Κι είναι ο Οκτώβρης ένας μήνας στρυφνός και παράξενος
τώρα που έχουμε ξεμάθει πια την άσκηση
και τη σπατάλη της θυσίας.
http://www.poiein.gr/archives/2942 
Τώρα που τέλειωσε το καλοκαίρι, τώρα που μπαίνει ο μην Οκτώβρης, σαν αυτοκράτωρ με πορφύρα, και πέφτουν οι βροχές του φθινοπώρου, και αναπνέω τις μυρουδιές της μουσκεμένης γης, σκεπτόμενος…» (Α. Εμπειρίκος, Οκτάνα)
Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.
Το πίνω. Αργά αργά.
Ανακατεύοντάς το συνεχώς
προσεκτικά και αργά.
Μη και χυθεί σταγόνα
από την αίσθηση πως ζω,
που την πίνω αργά αργά
σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι.
Πολύ ρηχό φλιτζάνι
το φως του Οκτωβρίου.

Έχει ένα λάσκο η ατμόσφαιρα.
Την πας πιο δω πιο κει
ανάλογα που θέλεις κάτι ν’ αραιώσει,
κάτι να γίνει πιο πυκνό.
Έχει η ατμόσφαιρα
αυτό που λέμε λιγοστεύει,
είτε πρόκειται για φως
για θεό
φθινοπώριασμα πίστης
για υπόφωτο έρωτα.
Ειν’ η ατμόσφαιρα
διασκορπισμένο και σπασμένο
το μακρύ τραγούδι της συνέχειας:
τι απόγινε, τι απόγινες;

Πάει κι αυτό πάει κι αυτό
τραγουδιστά αποκρίνεται
η λακωνική εξαφάνιση.
Αργά αργά μυθιστορίζεσαι.

Έχει ένα άδειασμα η ατμόσφαιρα.
Αραιοκατοικημένη η περιπάθεια.
Εδώ εκεί να φανεί η πλάτη κάποιου φεύγω
πάει κι αυτό πάει κι αυτό.
Άδειες ονοματοφωλιές
σ’ εσοχές της φωνής,
ξεπουπουλιάσματα ύψους.
Πεινασμένα φωνήεντα
τσιμπάνε με το ράμφος τους
ψόφια τζάμια.
Μια κιτρινίλα. Όχι λαίμαργη.
Τρώει αργά αργά το χρώμα.
Μια κιτρινίλα στα φυτά,
στα φιλάλληλα,
στα καταφύγια φάρδη.
Μελανίες μελιστάλαχτοι
σέρνουν νεκροφόρες φράσεις:
πάει κι αυτό πάει κι αυτό.
Το κόρο του κίτρινου ψέλνει
τη Θεία Ακολουθία της απογύμνωσης.
Ύφεση πολυφωνική.
Ακολουθώ.
Προσέχοντας που πατάω.
Παντού σπασμένο μάκρος.
Μαλακιά και σκεπαστική η ατμόσφαιρα.
Έτσι σου ‘ρχεται να την τραβήξεις ως επάνω
να κουκουλωθείς
να μη βλέπεις άλλο
τι γρήγορα κι απρόσεχτα
ανακατεύουν οι χαμοί
ό, τι εμείς αργά αργά και προσεκτικά
ανακατεύοντας
καθυστερούμε να χαθεί
απ’ το πολύ πολύ ρηχό φλιτζάνι.
(Από την ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά «Το τελευταίο σώμα μου», 1981).


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...